I priroda i istorija bile su, sa turističkog stanovišta, izuzetno darežljive prema takovsko-rudničkom kraju. Prva ga je obdarila pitomim, šumovitim planinama, ispresecanim čistim rečicama i potocima - predelom privlačnim u sva četiri godišnja doba. Druga je - slučajem ili sudbinom - smestila u ovaj kraj brojne događaje i ljude iza kojih su ostali sačuvani materijalni i duhovni svedoci. Većina potiče iz perioda od više vekova unazad, a neki, dakako u tragovima, imaju korene u civilizaciji stare Vizantije i Rima. Sve se to, u dobrom broju, na jedan ili drugi način, očuvalo do naših dana, a balgodareći svesti naših novih generacija o vrednosti te baštine, restauriralo, zaštitilo i učinilo ugodnim i korisnim za oko i uho.

Gornji Milanovac je relativno mlado naselje. Osnovao ga je knez Aleksandar Karađorđević, 1853. godine, preseljavanjem iz Brusnice (Stara čaršija). Šest godina grad se zvao Despotovica (ime reke koja teče kroz njega), da bi mu knez Miloš po povratku na presto, 1859. godine, promenio ime u spomen na brata Milana koji je, oko 1810. godine, umro u Rumuniji.